Kampverslag 2007
Hier de grote foto’s als collage
van het geslaagde kamp 2007 in Neede
Lees ook de reacties van Sabine en Philip op deze pagina.
SENIORENKAMP 15/16/17 JUNI 2007.
Op 15 juni was het dan zover… SENIORENKAMP!!!!
Eigenlijk gewoon een veredeld jeugdkamp voor mensen die nog zich nog even jong willen voelen. Dit allemaal ter ere van het afscheid van Philip als trainer bij Hatac.
We vertrokken per fiets, zonder problemen, richting Neede.
In Haaksbergen kregen we al een toeristische route van Niek en Erik, terwijl we eigenlijk zo snel mogelijk daarheen zouden fietsen. Ook viel de groep onderweg uit elkaar, gelukkig kent iedereen de weg, dus rustig aan fietsen was ook geen probleem. Netjes op tijd arriveerden we bij de blokhut.
We moesten meteen met z’n allen aan tafel gaan zitten en kregen van Philip een blaadje.
Hier stond de onleesbare tekst op van een liedje, maar met een paar salmiJAKKIEs achter de kiezen, zong iedereen uit volle borst mee. Daarna maar eens rustig wat drinken en een boterhammetje eten.
’s Avonds gingen we de alom bekende dropping doen, heel erg leuk met z’n allen in zo’n busje, alleen is het wel handig als de deur dan ook dicht wil. Dus toch maar in 2 groepen opgesplitst. Philip kon het weer niet laten en ging lekker hard remmen, rondjes rijden, ach jullie kennen het wel. Heel fijn dat Yvette naast mij zat (dank je wel voor de blauwe plekken).
Onderweg terug naar de blokhut was het weer gezellig en de route was snel gevonden. Beide teams waren zonder verdwalen terug gekomen.
Toen gezellig met z’n allen bij het kampvuur gezeten en Jannie dronk de ene na de andere: “zo dat is ook lekker, mag ik ook een glaasje proberen?” heeft ze meerdere malen gezegd.
Nou dat heeft ze geweten… Als je nieuwsgierig bent naar wat er daarna allemaal met Jannie is gebeurd, moet je het haar zelf maar even vragen of een ander Hatac lid. Iedereen kan je er smeuige verhalen over vertellen. ’s Avonds laat naar bed en eerst kon iedereen (behalve Pascal) zijn of haar luchtbed weer oppompen. Hij kon het niet laten om dit laatste kamp de traditie in ere te houden en toch maar even alles leeg te laten lopen. En meneer lag op zo’n supersonisch, gigantisch hoog, zelfopblasende matras. Midden in de nacht toch maar weer even wat drinken (dankzij Jannie) en toen nog 3 uurtjes geslapen.
’s Morgens stond de koffie, thee en ontbijt al klaar (dankzij Jannie!) en iedereen zag er weer lekker fris uit, ahem…
Daarna hadden we spelletjesmiddag: touwtrekken, voetballen, zaklopen, spijkerbroekhangen.
En de weergoden zaten ons erg mee. Daarna werd er een gigantisch kampvuur gebouwd van halve boomstammen. En toen begon het te plensen en niet te zuinig ook. Maar goed, de 1e “gasten” waren al gearriveerd en we gingen weer het ingestudeerde liedje zingen. Weer die salmiJAKKIE en lekker met z’n allen onder muzikale begeleiding van Niek, Anneloes en zus Marieke aan het buffet. Daarna was het tijd voor de playbackshow. Ik moet eerlijk zeggen dat het dit jaar niet veel voorstelde maar iedereen had lol. En Philip had ook nog een nummer ingestudeerd. Weer met z’n allen naar het kampvuur, want het was inmiddels weer opgeklaard. Langzaam aan druppelde de 1e senioren al naar bed, we worden oud….
En het werd nog laat met de overgebleven “diehards” en de Flugeltjes in het bos van Neede.
Weer een paar uurtjes slaap gehad, dank je wel Bobski. Die vond het nog veel te vroeg en veel te saai dat iedereen ging slapen. (die was de vorige nacht in coma gevallen op een lek luchtbed).
Zondagmorgen nog levend stratego gedaan en ik kan me toch herinneren dat ik dat vroeger een heel spannend spel vond, maar er was weinig spannends aan en de kaartjes klopten niet…
Daarna nog even de Lama’s gedaan, ook al had niet iedereen zin om daaraan mee te doen, maar het was erg leuk om naar te kijken. En tegen etenstijd hebben we met een grote groep liggen zonnebaden in het weiland. Erg relaxed. Toen Philip kwam met de patat, viel iedereen aan als hongerige beesten. En oh wat waren we moe en voldaan na het eten. Maar we hadden dan ook nog een fietstocht naar Haaksbergen voor de boeg. Deze keer geen toeristische route en zodoende waren we weer snel in ons vertrouwde dorp terug.
Daarna lekker thuis op de bank in slaap gevallen na een heerlijke douche en nog 3 dagen kapot geweest.
Wat was het gezellig en wat was het ouderwets leuk en wat voelden we ons weer even net als vroeger en wat hebben we gelachen.
Philip bedankt voor dit leuke kamp en Jannie bedankt voor dit onvergetelijke kamp….
Uit het clubblad, batweter 2007, geschreven door: Sabine
link naar de grote foto ( staat hier )
Afscheidsweekend(en).
In het weekend van 16 juni heb ik afscheid genomen als trainer van HATAC. Vrijdag 15 juni was het begin van een geweldig kamp, onder super visie van Jannie.
Hoogtepunt was de zaterdagavond. Hierbij was ook het bestuur en oud-bestuursleden aanwezig. Het was een geweldige bonte avond waarbij wij met z’n allen enorm hebben genoten van de muzikale omlijsting door Marieke, Anneloes en Niek Engelbarts. De opgevoerde play-back show was van een zeer hoog gehalte.
Maar de grootste verrassing was wel het boek over mijn periode als trainer. Ik weet dat Anne en Sabine hier enorm druk mee zijn geweest. Ik heb alle verhalen gelezen en dan kan ik niks anders constateren dat jullie me zeer gewaardeerd hebben en ik kan zeggen dit is een prachtig compliment.
Zondag hebben we nog een rondje (evaluatie) gedaan over de spelers, hierbij kwam naar voren dat jullie vooral jezelf moesten blijven zoals HATAC ook groot is geworden.
Deze eind-evaluatie vond plaats bij Markt 2, maar niet wetende dat er zaterdag 23 juni nog een afscheid geregeld was.
Zaterdag werd ik opgehaald door Jan Schurink met zijn Oldtimer. Ans moest met Herma mee en de paparazzi fotograaf Anneloes was er bij om alles vast te leggen.
Aangekomen bij het Scouting gebouw in Haaksbergen werden wij door de vele aanwezige leden verwelkomd. Hierna werden wij in het zonnetje gezet en Ans in de bloemen.
Met fraaie cadeaus zoals de dvd met foto’s, een Tom-Tom (omdat ik nu de weg wel kwijt zal raken), een envelop met inhoud en het lidmaatschap voor het leven. Dit deed me erg veel, het was gewoon allemaal echt te gek.
Daarom wil ik ook iedereen bedanken die, in wat voor vorm dan ook, dit afscheid tot een feest ( wat voor mij nog steeds een dubbel gevoel geeft), heeft gemaakt.
Met de laatste woorden : “Het is zo stil in mij” wil ik afsluiten.
I don’t forget HATAC.
Uit het clubblad, batweter 2007, geschreven door: Philip
